. . . ေခတ္ဟူေသာ စကားသည္ ပညတ္အေခၚ ေ၀ါဟာရ အတိုင္းပင္ ကမၻာအရွည္ တည္တံ့ေသာ အရာမ်ိဳးမဟုတ္။ ေခ်ာင္းမ၊ ျမစ္ေရသည္ တစ္ေနရာတြင္ တည္တ့ံမေနဘဲ အစဥ္သျဖင့္ စီးဆင္း ေရြ႕လ်ားေနဘိသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ အခ်ိန္နာရီသည္ အစဥ္ေျပာင္းလဲေနဘိသက့ဲသို႔လည္းေကာင္း၊ ေန႔သည္ ေန႔သို႔ ကူးေျပာင္းသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း၊ လ သည္ လသို႔ ကူးေျပာင္းသကဲ့သို႔ လည္းေကာင္း၊ ႏွစ္သည္ ႏွစ္သို႔ ကူးေျပာင္းသကဲ့သို႔လည္းေကာင္း အစဥ္သျဖင့္ ေရြ႕လ်ား ေျပာင္းႀကြေနေသာအရာျဖစ္သည္။ လြန္ခဲ့ၿပီးေသာ အတိတ္က ေခတ္မ်ားလည္း လြန္ခဲ့ေပၿပီ။ ပစၥဳပၸန္ေခတ္ႀကီး က်ေရာက္လ်က္ရွိ၏ ။ ေနာင္အခါလည္း အနာဂတ္ေခတ္မ်ား လာေရာက္ဦးမည္ျဖစ္၍ ကမာၻတည္သမွ် ကာလပတ္လုံး တစ္ေခတ္မွ တစ္ေခတ္သည္ ေျပာင္းလဲလ်က္ရွိေခ်မည္။
သို႔ေသာ္ ကိုယ့္ေခတ္ ကိုယ္ႏွင့္သာဆိုင္သည္ဟု မွတ္ရမည္။ အခ်ိဳ႕တို႔မွာ မိမိတို႔ေခတ္ႀကီး တစ္ခုလုံးကို မေကာင္းခ်လ်က္ “အခုေခတ္ကာလ ေရွးကလို ေနရာမက်ေပါင္ကြယ္” ဟု ေရွးေခတ္ကို ေအာက္ေမ့တမ္းတ ညည္းတြားကာ ေနတတ္ၾကသည္။ ထိုသူတို႔မွာ ယခုေခတ္ကာလႀကီး၏ ေကာင္းေသာ အခ်က္အလက္တို႔ကို သတိမူမိၾကေသာ သူမ်ားမဟုတ္။ “ေဟာင္းတိုင္းေကာင္းသည္” ဟု ထင္မွတ္ၾကေသာ သူမ်ားသာ ျဖစ္ၾကေပသည္။
အခ်ိဳ႕တို႔မွာကား မိမိတို႔ေခတ္ကာလ မိုတိုကားေလးစီးရသည္ကိုပင္ ေရွးကထက္ အလြန္အက်ဴး အထူးေကာင္းလွေလၿပီဟု ထင္မွတ္လ်က္ မိမိတို႔ ဆင္းသက္ခဲ့ၾကေသာ ဘိုးဘြားမိဘလက္ထက္ကို အထင္အျမင္ေသးသိမ္လ်က္ ရွိတတ္ၾကေပသည္။ ထိုသူတို႔ကား “မျမင္ဖူး မူး ျမစ္ထင္” ဆိုသကဲ့သာ ျဖစ္ေခ်သည္။ မိမိတို႔ မိုတိုကားစီးရေသာ ေခတ္မွသာလွ်င္ လူျဖစ္က်ဳိးနပ္သည္ဟု ထင္ၾကေသာ သူတို႔အား၊ အေမာင္တို႔ ေရွးေခတ္မ်ားမွာ အေမာင္တို႔လို မိုတုိကားစီးရျခင္း၊ မီးရထားစီးရျခင္းမ်ားကား မရွိ၊ ဟုတ္မွန္ပါ၏ ။ သို႔ေသာ္ အေမာင္တို႔ေခတ္တြင္ အေနာ္ရထာမင္းေစာ၊ ဟံသာ၀တီဆင္ျဖဴမ်ားရွင္၊ အေလာင္းမင္းတရား၊ မဟာဗႏၶဳလ တို႔ကဲ့သို႔ တိုင္းျပည္ျပဳ ဘုန္းအား၊ ႐ုန္းအား၊ ႏွလုံးအားျဖင့္ သုံးပါးဗလ၊ ျပည့္၀စုံလင္ေသာ ပုဂၢိဳလ္ထူး ပုဂၢိဳလ္ျမတ္မ်ား ရွိပါ၏ေလာဟု ေမးျမန္းက မရွိဟု ၀န္ခံလ်က္ ငါတို႔ေခတ္မွသာ ေခတ္မဟုတ္ပါတကားဟု ေတြးေတာမိၾကေပလိမ့္မည္။
သို႔ေသာ္ ဤအရာမ်ားကား အေၾကာင္းအားေလ်ာ္စြာသာ ျပဆိုလိုက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ စင္စစ္ သူ႔ေခတ္ေကာင္းသည္၊ ငါ့ေခတ္ေကာင္းသည္ဟု ျငင္းခုံ မာန္တက္ေနစရာမလို။ ျပဆိုခဲ့သည့္အတိုင္း ကိုယ့္ေခတ္ ကိုယ္ႏွင့္သာ ဆိုင္သည္ဟု အမွတ္ထားကာ မိမိတို႔ေခတ္ကို မိမိတို႔ လုံၿခဳံေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကရန္သာ ျဖစ္ေပသည္။ ေရွးေခတ္မ်ားကို အျပစ္အနာရွာ၍ ကဲ့ရဲ႕႐ႈတ္ခ် ေျပာဆိုေနရန္ မလို။ ထိုေခတ္မ်ားတြင္ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသည့္အေလ်ာက္၊ ဆိုးလွ်င္ ဆိုးသည့္အေလ်ာက္၊ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းရွိေနသျဖင့္ ဤေခတ္တြင္သာ ဆိုးရေလသည္၊ ဤသို႔ေသာ အေၾကာင္းေၾကာင့္ ဤေခတ္တြင္ ေကာင္းရေလသည္ဟု အက်ဳိးႏွင့္အေၾကာင္း တိုင္းထြာဆင္ျခင္၍ ေရွးေခတ္မ်ားကို အတုယူနည္းခုိးလ်က္ မိမိတို႔ဆရာအျဖစ္ ထားသည့္ေပသည္။
ေခတ္ကာလ၏ အဆိုးအေကာင္းမွာ လူတို႔လက္တြင္းတြင္ ျဖစ္ေပသည္။ အိုးထိန္းသည္၏ လက္တြင္းရွိ ရႊံ႕ေစးကဲ့သို႔ ေခတ္ကာလဆိုသည္မွာ လူတို႔ ျပဳျပင္ရျခင္း ျဖစ္သည္။ လူအေပါင္းတို႔ လုံ႔လ၊ ၀ီရိယ၊ ဉာဏ္အေျမာ္အျမင္ ႏုံ႔နဲ႔ေသးေကြးေသာအခါမ်ား၌ ေခတ္ည့ံေခတ္ဆိုး ႀကီးမ်ား ျဖစ္တတ္ေပသည္။ လူတို႔ လုံ႔လ၊ ၀ီရိယ၊ ဉာဏ္ပညာႀကီးမ်ားခိုင္ခံေသာ အခါမ်ားတြင္ ေရႊမိုး၊ ေငြမိုး၊ ေစြၿဖိဳးရြာသြန္း အတိုင္းထက္အလြန္ေကာင္းျမတ္ေသာ ေခတ္ႀကီးမ်ား ျဖစ္လာရေၾကာင္းကို ေရွးေဟာင္းရာဇ၀င္အစဥ္အလာမ်ား၌ ထင္ရွားေတြ႔ျမင္ႏိုင္ၾကေပသည္။
ယခုေခတ္တြင္ပင္လည္း တိုင္းႀကီးျပည္ႀကီး အသီးသီးတို႔တြင္ မ်က္ျမင္ဒိ႒ ျဖစ္ေလသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ေခတ္ဆိုးလွ်င္ ေခတ္ကို အျပစ္မဆိုသာ။ ထိုေခတ္တြင္ရွိေသာ သူတို႔ကိုသာ အျပစ္ဆိုစရာ ျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ငါတို႔ေခတ္အတြက္ ငါတို႔တာ၀န္ႀကီးေပတကားဟု မ်ားမ်ားႀကီး ႏွလုံးသြင္းအပ္ေပသည္။
ကၽြႏု္ပ္တို႔ ျမန္မာျပည္လက္ရွိေခတ္ႀကီးကို ေတြးေတာႀကံဆ ေရွ႕ေနာင္းတိုင္းထြာလိုက္ေသာ မ်ားစြာအေရးႀကီးေသာ ကာလာႀကီးႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္လ်က္ သတိမူမိသူတို႔အဖို႔ စိုးရိမ္ေၾကာင့္ၾကဖြယ္ရာ ျဖစ္၍ေနေပသည္။ ယခုအခါ ျမန္မာလူမ်ိဳးတို႔မွာ လြန္ခဲ့ေသာ ေခတ္ကကဲ့သို႔ ျဖစ္သမွ်ႏွင့္ ေရာင့္ရဲျခင္းမရွိ၊ ေရွ႕သို႔တိုးတက္လိုေသာစိတ္၊ ေကာင္းႏိုးရာရာတို႔ကို တက္လွမ္းဆြန္ခူး အသုံးျပဳလိုေသာ ဆႏၵျဖင့္ ကာယစိတၱႏွစ္ဌာနလုံး၌ မၿငိမ္သက္ဘဲ လႈပ္လႈပ္ရြရြ ေျပာင္းေရြ႕ေနေသာ ၾကားေခတ္ႀကီးႏွင့္ ႀကံဳႀကိဳက္လ်က္ ရွိရေပသည္။ ယခုအေျခအေနကို ေထာက္ဆေသာ အိုးထိန္းစက္တြင္ တင္ထားေသာ ရႊံ႕ေစးကဲ့သို႔ ျဖစ္ေနေပသည္။ ပုံပန္းသ႑န္က်က်နန မရွိေသး။ အိုးထိန္းဆရာႀကီးလက္က ညံ့လွ်င္ညံ့သည့္ အေလ်ာက္၊ ေကာင္းလွ်င္ ေကာင္းသည့္အေလ်ာက္ ျဖစ္ရေခ်သည္။ သို႔အတြက္ အိုးထိန္းႏွင့္အတူ ယခုေခတ္ရွိသူမ်ားက ခ်ိဳ႕ယြင္းပ်က္ျပယ္ျခင္းမရွိဘဲ ခိုင္ခံ့လွပေသာ အိုးသစ္အိုးေကာင္း ျဖစ္လာေစရန္ အထူးသျဖင့္ ၫႊန္ျပအားစိုက္၊ သတိ၀ိရီယႀကီးရမည့္ အခုိက္အခါႀကီး ျဖစ္ေနေပသည္။
လူကို အစိုးရသည္မွာ စိတ္ပင္ျဖစ္သည္။ စိတ္ကို အစိုးရသည္မွာ ပညာဉာဏ္ပင္ျဖစ္သည္။ ပညာဉာဏ္ကို အစိုးရသည္မွာ ဗဟုသုတပင္ျဖစ္သည္။ ဗဟုသုတအၾကားအျမင္ အတတ္ပညာကိုမူကား က်မ္းဂန္စာေပက အခ်ဳပ္ျဖစ္ေပသည္။ က်မ္းဂန္စာေပသည္ အခ်ဳပ္ျဖစ္၍ ေခတ္ကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ လူကိုေသာ္လည္းေကာင္း၊ ခ်ဳပ္ခ်ယ္လ်က္ ေကာင္းက်ိဳး မေကာင္းက်ိဳး ေပးႏိုင္သည္မွာ ရဇ၀င္တြင္ သက္ေသသာဓက အထင္အရွားပင္ျဖစ္ေပသည္။ ျမန္မာႏိုင္ငံတြင္ အင္း၀မင္းဆက္ ေနာက္ဆုံး၌ နိမိတ္မဂၤလာမရွိေသာ စာႏု၊ စာည့ံမ်ား ထြန္းကားလြန္းသျဖင့္ အင္း၀ဘုရင္ (ရန္သူ) တို႔ လက္သို႔ပါကာ ျမန္မာတစ္ျပည္လုံး ထုံးထုံးညက္ညက္ ေၾကရျခင္း၊ ျပင္သစ္ျပည္တြင္ ႐ူးဆိုး၊ ေဗာ္လတဲယားတို႔၏ စာေပမ်ား လႈံ႕ေဆာ္ခ်က္ျဖင့္ ျပင္သစ္အေရးေတာ္ပုံႀကီး ျဖစ္၍ ျပင္သစ္နန္းဆက္ ျပတ္စဲရျခင္း၊ အခုေခတ္ကာလ ကားလ္မတ္ေခၚ ပုဂၢိဳလ္ႀကီး၏ ေရးသားခ်က္တို႔ျဖင့္ ႐ုရွားျပည္ႀကီး ကၽြမ္းထိုးေမွာက္ခုံျဖစ္ရျခင္း၊ ဤသို႔စသျဖင့္ စာေပ၏အင္အားသည္ မည္မွ်ႀကီးမားေၾကာင္းကို ေတြ႔ရေပသည္။
သို႔အတြက္ ေခတ္ကာလ ေျပာင္းလဲေရးတြင္ စာေပမ်ားကို အထူးေစာင့္ေရွာက္သင့္ေပသည္။ တည္ၿငိမ္ေသာအခါမ်ားတြင္ အေရးမႀကီး။ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား၊ မၿငိမ္မသက္ႏွင့္ လူတို႔သည္ ဤအရာေကာင္းႏိုးႏိုး၊ ထိုအရာေကာင္းႏိုးႏိုးျဖင့္ ေတြ႔သမွ်၊ ျမင္သမွ်တို႔ကို လက္လွမ္းဖမ္းဆုပ္ေနသည့္ အခါႀကီးတြင္ မသင့္မေလ်ာ္ေသာ စာေပမ်ားကို ကိုင္တြယ္မိသည္ကို စိုးရိမ္ရေပသည္။ သို႔အတြက္ ထိုသို႔ေသာ စာေပမ်ားကို အုပ္မိုးမေပ်ာက္ မျပဴမထြက္၀ံ့ေအာင္ လူကို အက်ိဳးျပဳျဖစ္ထြန္းေစသည့္ စာႀကီး ေပႀကီး၊ ေကာင္းမြန္သန္႔ျပန္႔ေသာ အတတ္ပညာမ်ားကို အထူးဂ႐ုျပဳ၍ စာေပ၀န္ထမ္းႀကီးမ်ားအျဖစ္ ေဆာင္ရြက္ၾကပါမွ သင့္ေလ်ာ္ ေလ်ာက္ပတ္မည္ ျဖစ္ေၾကာင္း . . .။
ဆရာလြန္း၊ ပ႐ိုဖက္ဆာ
ေနရွင္နယ္ေကာလိပ္ေက်ာင္း
(၁၉၉၄၊ ေအာက္တိုဘာ၊ သရဖူ)
၀န္ခံခ်က္။ ။ လမင္းကို ထရံေပါက္မွ ၾကည့္ျခင္း (ႏို၀င္ဘာလ၊ ၂၀၀၀) - ျမသန္းတင့္ မွ ကူးယူ ေဖာ္ျပပါသည္။
